8/5/2024

Það er lítið um notalegheit í baráttunni til embættis forseta lýðveldisins Íslands.

Boðið var upp á framboðsþátt í Sjónvarpinu þar sem frambjóðendur voru fengnir til að segja frá því, hvað það væri sem þeir stæðu fyrir og gekk það misjafnlega svo ekki sé meira sagt.

Embættið virðist vera spennandi og góður kostur að margra áliti, en langdregið og svæfandi sjónvarpsefni af þessu tagi er ekki skemmtilegt að mati þess sem þetta ritar og svo er að sjá sem eftirköstin ætli að verða nokkur.

Hiti er að færast í leikinn og Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir hefur stigið fram á Andlitsbókinni og á Heimildinni og sagt þar sína meiningu.

Steinunn er ein þeirra sem bjóða sig fram og svo er að sjá sem henni sé nóg boði, ekki eingöngu eða vegna sjónvarpsþáttarins fyrrnefnda, heldur af öðru.

Í færslu sinni á Fésu segir Steinunn m.a.:

,„Þegar talað er um skrímsladeildina í íslensku samfélagi er talað um það fjölmarga fólk sem tekur að sér óþrifaverk fyrir þá sem eiga og ráða. Þetta eru einfaldlega áróðursmeistarar, þeirra sem eiga og ráða. Þetta er fólk sem vílar ekki fyrir sér að níða skóinn af öðru fólki, að gera aðra tortryggilega og slá rýrð á fólk, málstaði og málefni,““

Hún segir viðtal við Baldur Þórhallsson á einhverskonar hlaðvarpi frambjóðanda hafa verið „frámunalega ógeðfellt og dónalegt“

Einnig að blaðamaðurinn hafi reynt að gera kosningastjóra Höllu Hrundar tortryggilegan fyrir það ,,að hafa unnið fyrir Orkustofnun og þegið fyrir það laun“.

Blaðamaðurinn mun vera blaðamaður á Morgunblaðinu og samkvæmt því sem fram kemur í umfjölluninni stjórnaði hann viðræðuþætti þar sem rætt var við a.m.k. einn forsetaframbjóðanda.

Það er illt en alls ekki óþekkt að pólitísk öfl hafi blandað sér inn í baráttu kjósenda í forsetakosningum.

Ef til vill hefur það verið oftar en við viljum kannast við.

Embættið er virðingarstaða og getur gegnt mikilvægu hlutverki eins og sagan sýnir.

Það eru dæmi um að forsetar, sem komið hafa úr stjórnmálunum hafi reynst vel og er þar ljósast að nefna Ólaf Ragnar Grímsson.

Vigdís Finnbogadóttir sem ekki kom úr stjórnmálum, reyndist að flestra mati góður fulltrúi þjóðar sinnar.

Þó þau séu nefnd hér, er alls ekki ætlunin að kasta rýrð á aðra, sem við munum eftir.

Þjóðin hefur til þessa verið heppin með forseta sína og líklegt er, að svo verði áfram þó kosningabaráttan og frambjóðendur núna, séu með fjölbreyttasta móti.

Því verður samt ekki neitað, að það læðist að grunur um að kosningarnar núna séu á pólistískari nótum en stundum áður.

Við höfum sé merki þess í dagblaði því sem hér var nefnt áður og vel getur verið að uppstokkunin í ríkisstjórninni á dögunum hafi sýnt, hver stendur með hverjum og hvers vegna.

Forsætisráðherra flokks (VG) stígur úr stóli forsætisráðherra, til að bjóða sig fram til forseta og við forsætisráðherraembættinu tekur formaður Sjálfstæðisflokksins!

Æ sé gjöf til gjalda, eða hvað?

Er ekki eins líklegt að greiðinn verði launaður með leyndum og ljósum stuðningi, sem svo aftur verði þakkaður ef og þegar sú sem niður steig, er orðin forseti?

Við vitum ekki svarið fyrr en seinna en við vonum, að þjóðin kjósi sér forseta sem veldur hlutverkinu, án þess að vera undir pilsfaldinum og að við fáum forseta sem við getum verið sátt með og jafnvel stolt af.

Ólafur Ragnar Grímsson skrúfaði a.m.k. eitt sinn fyrir og steig niður fæti og það var gott.

Við þurfum forseta sem getur gert það, ef á þarf að halda.