Í frásögninni hér að ofan segir frá því að framleiðsla mjólkur hafi gengið vel á síðastliðnu ári. 

Þrjár milljónir lítra af mjólk eru ef til vill ekki að allra mati æskileg mælieining til að skilja magnið sem um er að ræða, en hægt er að afla sér upplýsinga um hver eðlisþyngd mjólkur er og reikna síðan magnið yfir í tonn og þá verður allt skiljanlegra. 

Það sorglega í dæminu er, að þrátt fyrir að framleiðslan hefi gengið þetta vel, þá hefur hagur bænda ekki batnað að sama skapi, en væri þó eflaust enn verri ef ekki hefði tekist að auka framleiðsluna. 

Við lifum í samfélagi sem gerir miklar kröfur til framleiðsluhátta, en er ekki að sama skapi tilbúið til að greiða það sem það kostar, að starfsemin rísi undir kröfunum sem gerðar eru og er það ekki einskorðað við mjólkurframleiðslu. 

Bændur í framleiðslu mjólkur eru í þeirri stöðu, að þeir þurfa að byggja dýrar byggingar fyrir gripi sína og til þess þarf að taka lán, sem eru eins og margir þekkja, á okurvöxtum, sem fátt virðist benda til að muni lækka á næstunni. 

En við þetta búum við og nú eru það bankarnir sem kreista undan nöglum, vissulega tilneyddir vegna vaxtaokurs Seðlabankans, sem síðan má rekja til vanhæfni stjórnmálamanna, sem illa gengur að tileinka sér ráðvendni hinnar hagsýnu húsmóður.  

Ekki má gleyma því, að kýr koma ekki í heiminn við burð (fæðingu) tilbúnar til að fara að skila af sér mjólk til innlagnar í mjólkursamlag.

Það tekur talsverðan tíma að kálfur verði að kvígu og þegar þar að kemur tekur við níu mánaða meðganga ef allt gengur vel, og þá má loks reikna með að til verði mjólk sem síðan er hægt er leggja inn í mjólkursamlag. 

Af þessu má sjá að fjárbindingin er mikil, en alls ekki er allt upptalið, því ekki hefur verið minnst á, ræktun, girðingar vélakost o.fl. og fl.

Fjárbindingin er sem sagt mikil og veltan hæg og hæg velta er ekki æskileg í okurvöxtum og verðbólgu.   

Stofnlánadeild landbúnaðarins er horfin og þó hún hafi ekki verið ógölluð, þá er hægt að sakna hennar í sumu og það þó, þar á bæ hafi verið hugsað vel til sumra, en ver til annarra.

Þar til það loks gerðist að nýir vendir birtust á sviðinu og fóru að ,,sópa” með öðrum og eðlilegri hætti. 

Þegar svo var komið, tóku stjórnmálamenn ákvörðun um að leggja deildina niður, því þeir höfðu fundið það út, að íslenskir bændur gætu byggt sína starfsemi upp með sömu kjörum og aðrir nytu á almennum fjármálamarkaði.

Það er, með okurvöxtum og öðru sem tilheyrir íslenskri bankastarfsemi, sem stafar af ráðslagi stjórnmálamanna sem stilla Seðlabanka landsins upp við vegg með stjórnarháttum sínum, sem svo síðan leiðir til okurvaxta í örsamfélagi.

Þar með er því ekki haldið fram að þeim gæti ekki tekist að gera það sama í milljónaþjóðfélagi.

Þar myndu þeir líkast til fyrst njóta sín eins og sannaðist árið 2008, þegar þeir töldu ótakmarkað ,,frelsi“ réttra aðila allra meina bót!

Peningarnir sem til voru í Lánasjóði landbúnaðarins – áður Stofnlánadeild landbúnaðarins – var dreift vítt og breitt, en minnistæðast er, hve vel var veitt til bygginga reiðhalla.

Hve mikið það var og hvert þeim aurum var nákvæmlega úthlutað hefur ritari ekki haft nennu til að kynna sér, en ekki er víst að allt hafi það verið með sem bestum hætti. 

Bændur eru þrautseigir og því má gera ráð fyrir að þeir muni flestir komast í gegnum þennan skafl líkt og fyrri slíka og muni taka það af launum sínum sem á vantar svo lengi sem þeir geta en víst er, að ekki eykur þessi staða mönnum kjark né lífsgleði. 

Það er reyndar ekki nýtt né sérstakt að kreist sé undan nöglum bænda og það er einnig gert í sumum öðrum löndum og hefur stundum verið hneykslast á því. 

Máltækið segir, að ekki sé gott að fara í geitarhús til að leita sér ullar, en trúlega kannast ráðandi stjórnmálamenn okkar ekki við þau sannindi.