Það gengur á ýmsu í veröldinni þessa dagana og umhverfisvænska, en ekki kænska, bandarískra vina vorra birtist með frekar sérkennilegum hætti.

Við sem eldri erum höfum lifað tímana tvenna og m.a. getað fylgst með hinum ýmsu tilburðum verndara okkar og vina til að bjarga heimsbyggðinni frá einu og öðru sem þeim finnst ekki vera eins og það á að vera.

Í dag er það Íran sem fer í fínar taugar þeirra og umgengnin við náttúruna, þegar þeir taka til hendinni til að laga það sem ekki er eins og það á að vera, að mati þeirra sem stjórna í ,,guðs eigin landi”, er satt að segja dálítið sérstök svo ekki sé nú minnst á fólk og fénað sem þeim finnst vera að þvælast fyrir.

Þar áður var það Venesúela og Kúba samkvæmt venju og ef við förum lengra aftur í tíma þá má finna mörg önnur lönd sem ekki hafa verið eins og verndarar alheimsins(?) telja að þau eigi að vera.

Forsetinn sem nú situr við völd í Bandaríkjunum, var ekki búinn að vera lengi í stólnum þegar helförin á Gasa hófst og hann tilkynnti, að best væri að breyta svæðinu í sólarströnd fyrir vesturlandabúa.

Fólkið sem fyrir var á svæðinu átti að flytja ,,eitthvað annað”, það gekk ekki eftir a.m.k. ekki enn sem komið er og því virðist sem honum hafi sýnst að best væri að snúa sér að öðru og sjá til, hvor menn myndu ekki gleyma leiðinlegum skjölum kenndum við einhvern vafasaman steinkarl.

Því er það að verndarar vorir eru í önnum í Miðausturlöndum við að drepa mann og annan, brenna olíubirgðir og eyðileggja mannvirki.

Allt gengur þetta samkvæmt góðri áætlun að mati forsetans og svo er að sjá, sem hann sé búinn að missa áhuga á Evrópu, sem mun sjálfsagt ekki verða lengi.

Af Íslandi er það helst að segja, að stjórnarandstaðan er búin að fá svo mikinn áhuga á Evrópusambandsmálum að vart verður þverfótað í málgagni hennar fyrir skrifum um þau efni og nú er sá voði helstur á ferðum skv. því sem þar kemur fram, að hugur ríkisstjórnarinnar stendur til að bera það undir þjóðina hvort sækja skuli um aðild að ESB- inu eður ei.

Við sem ekki erum sérlega spennt fyrir aðildinni hlökkum hins vegar til að fá að segja okkar skoðun, í stað þess að þurfa að taka við ,,gjöfinni” frá til þess kostum alvitringum og segjum:

Megi lýðræðið lifa!