Vetrarkosningar 

Það hefur vakið furðu margra að boðað var til kosninga til Alþingis að vetri til en skýringin er augljós. 

Það varð ekki lengur unað við það ástand sem verið hafði, þ.e. að flokkur sérviskunnar héldi helst öllu sem til framfara horfði í gíslingu. 

Því var gengið til kosninga og þó þær væru klúður, þá kom þó út úr þeim þörf endurnýjun, uppstokkun og leiðrétting. 

Stjórnarflokkarnir biðu afhroð og nú mun það verða verkefni sigurveganna að reyna sem unnt er að bæta úr og leiðrétta uppsafnað klúður þeirra sem setið höfðu. 

Það er til að æra óstöðugan að telja upp allt sem miður fór hjá þeim sem töpuðu en það var margt og er sífellt að koma í dagsljósið. 

Eitt það nýjast er að sjö ára stöðnun í orkuöflun fyrir stækkandi samfélag hefur setið á hakanum í krafti misskilinnar ,,umhverfis- vænsku” sem fáir skilja og eflaust síst þeir sem hæst hafa um boðskap hennar. 

Nú er í ljós komið, eftir japl, jaml og fuður, að ekkert verður af Hvammsvirkjun í bráð vegna þess að lagaprestum tókst að finna það út að það gengi ekki og dómstóllinn sem fann það út er í Reykjavík. 

Vindmyllulundur verður byggður ef umhverfis- væningjum tekst ekki að stöðva þá framkvæmd en líklegt er, að þeir séu ekki búnir að gefast upp auk þess að engu er að treysta í samfélagi þrætubókarlistarinnar.  

Það var sem betur fer ekki búið að finna upp umhverfis- vænskuna og þaðan af síður umhverfis- villingana þegar bændur fyrri tíðar virkjuðu bæjarlækinn og komu sér upp vindmyllum til raforkuframleiðslu. 

Þá vissi fólk ekki að helst allt væri bannað nema að það væri sérstaklega leyft; fólk gerði sem það gat til að bjarga sér og bæta líf sitt. 

Nú er staðan sú hinsvegar sú, að stór og fyrirferðarmikill hluti samfélagsins finnur sig helst í því, að naga niður, tefja og helst banna, flest sem til framfara horfir.