Varsjá, Stalíngrad, Dresden, Hirosima, Nagasaki…

Þær eru orðnar margar borgirnar sem tortímt hefur verið, en auk þeirra, mætti telja til heilu löndin s.s. Víetnam, svo aðeins eitt dæmi sé nefnt og nóg er eftir og enn er að bætast við.

Varsjá

Mannskepnan er skýtið kvikindi sagði einhver og honum rataðist satt á munn.

Við göngum uppreist, erum með stóran heila og getum upphugsað nánast allt sem hugsast getur, hagnýtt sem óhagnýtt, gott sem vont, kannað geiminn, læknað sjúkdóma, sigrast á heimsfaraldri, virkjað náttúruöflin o.fl. og fl.

Við höfum gott lag á að verða ósátt, en stundum náum við sátt og við höfum, eins og dæmin sanna, ótrúlega gott lag á að troða illsakir hvert við annað.

Stalingrad

Borgirnar sem taldar voru upp hér í upphafi, eru alls enginn tæmandi listi yfir illvirki sem unnin hafa verið. Aðeins nokkur tiltölulega nýleg dæmi í sögulegu tilliti, sem í hugann komu og á okkar ágæta Íslandi hefur verið unnið á smærri skala, enda landið lítið og strjálbyggt og því urðu menn að láta sér nægja að brenna fólk inni í torfbæjum í dreifbýli, því þéttbýli fannst ekki!

Gaza

Það unir hver við sitt og fer eftir aðstæðum hvernig menn reyna að koma sínu fram, í illvirkjum sem öðru og menn laga sig að aðstæðunum í stóru sem smáu.

Þegar Þjóðverjar voru búnir að tapa stríðinu, þá þurftu menn að fá útrás og drepa nokkur hundruð þúsund óbreyttra borgara, bara svona til að ljúka þessu almennilega, áður en öll nótt væri úti til almennilega óþurftarverka: – Dresden.

Það sem við horfum upp á núna í Palestínu er í raun endurtekning á því sem alltof oft hefur gerst og mun því miður gerast aftur og aftur og aftur…..út í það óendanlega, en við skulum samt reyna að halda í vonina, um að við lærum einhvern tímann af því sem áður hefur gerst.

Í Palestínu/Ísrael er staðan flókin og búin að vera það um langan tíma og rekur sig í seinni tíma sögu, aftur til seinni hluta fimmta áratugs á síðustu öld, þegar ákveðið var að endurreisa gyðingaríki þar sem það hafði eitt sinn áður verið.

Menn voru að vonum í áfalli eftir að hafa uppgötvað og/eða fengið staðfest, það sem þá hafði grunað, þ.e.a.s. það sem nasistar kölluðu ,,hina endanlegu lausn“ og það var eðlilegt að mönnum yrði illa við, er þeir komust að því hvað hafði verið að gerast; sáu útrýmingarbúðirnar og ummerkin öll.

Niðurstaðan varð s.s. sú, að stofna nýtt og gott Ísrael þar sem það einhverntíma hafði verið, en það virtist hafa gleymst, þegar ákvörðunin var tekin, að þar sem áður hafði verið slíkt ríki, var ekkert slíkt og að þar hafði sest að annað fólk með aðrar hugmyndir og þó það teldi sig kannski ekki vera guðis útvalda þjóð, þá taldi það sig eiga rétt til lífs.

Þetta þvældist ekki að neinu umtalsverðu marki fyrir þeim sem ákvarðanirnar tóku og þær stóðu.

Fyrst fór allt frekar rólega af stað, en eftir því sem fleiri af þeim útvöldu komu á staðinn versnaði málið, en eins og oftast fannst lausn, sem virðist hafa falist í því, að hrekja þau sem fyrir voru á brott. Það gleymdist bara að ákveða hvert.

Og þá gerðist það sem svo oft hefur gerst, að þegar rökin þraut, þá var gripið til valds, til að koma fólkinu í skilning um að það yrði að átta sig á því, að einhvern tíma langt aftur í fortíðinni hefði landið verið tekið ófrjálsri hendi og nú væri kominn tími til að skila því til baka.

En af því að ,,til baka“ var ekkert, var fólkinu einfaldlega þröngvað á brott og komið fyrir í …. ,,gettóum“ af nýrri og betri gerð.

Það var gert og þar kraumaði gremjan og það voru stofnuð samtök til að reyna að hindra landránið, en við ofurefli var að etja og hvað gera menn þá?

Þeir stofnuðu sína ,,þjóðfrelsishreifingu“ líkt og gert hafði verið t.d. í Víetnam og létu sig dreyma um að hægt yrði að standa uppi í hárinu á þjóðinni sem allt í einu var sest að í landi þeirra.

Hreyfingin vopnaða, heitir Hamaz og vegna þess að engin önnur ráð eru fyrir hendi, þá hefur hún grafið sig niður í jörðina og gerir sínar árásir þaðan.

Þeir gerðu það um daginn með óvæntum hætti, tókst að valda talsverðu tjóni og myrða, eftir því sem sagan segir, um 1700 manns.

Árásin var óvænt, en ekki með öllu fyrirvaralaus, þó ekki væri nema vegna þess, að illur á sér ills von, eins og þar segir og viðbrögðin urðu eins og við mátti búast, því illt er að egna óbilgjarnan, þann á vísan stuðning frá voldugasta hernaðarríki veraldar. Ríki þar sem ofbeldi hefur verið í hávegum haft um langan tíma.

Sá trausti vinur er s.s. kominn á svæðið og er tilbúinn til að beita öllu sínu afli og mun vera byrjaður á því, gegn nágrannaríkjum Ísraels, ef þau skildu voga sér að reyna að hindra útrýmingarherferðina sem hafin er.

Og það er svo óendanlega sorglegt, að þeir, sem eitt sinn áttu forfeður og mæður, sem voru ofsótt og þurftu að líða ómælanlegar og ofboðslegar hörmungar, ofbeldi og útrýmingarherferð, skuli nú vera komnir í stöðu böðlanna.

Stöðu þar sem forsvarsmenn þeirra tala fullum fetum um að drepa alla Hamas liða og náttúrulega ýmsa aðra, sem eru í grennd,  í leiðinni.

Aftökurnar fara ekki fram með þeirri nákvæmni sem eitt sinn var, þegar þeim sem ekki máttu lifa var safnað saman í útrýmingarbúðir og síðan tekin af lífi sem um verksmiðjurekstur væri að ræða.

Þeir sem það gerðu fóru reyndar oft út af sporinu í nákvæmninni og skipulaginu svo því sé haldið til haga.

Seint hefði maður samt átt von á því, að sagan endurtæki sig á þann veg, að afkomendur þeirra sem áður liðu, yrðu böðlar í annarri útrýmingarherferð og með fullum og óskoruðum stuðningi ríkisins sem lagði sitt að mörkum til að bjarga Evrópu frá stríðshörmungunum, sem kallaðar hafa verið heimstyrjöldin seinni eða sú síðari.

Nú eru komnar fram hugmyndir um að réttara sé, að kalla hana einfaldlega heimsstyrjöld númer tvö, því þeir sjá það fyrir sér, að sú þriðja geti verið á leiðinni.

Vonandi rætist sá spádómur ekki: